Yapay zeka ajanları ile gerçek dünyadaki görevleri yerine getirecek insanları buluşturduğunu iddia eden RentAHuman platformu, son günlerde tartışmaların odağında. Sistem, 470.000’den fazla kiralanabilir insana sahip olduğunu öne sürerken platformu deneyen Wired yazarı Reece Rogers’ın aktardıkları, bu modelin işleyişine dair soru işaretleri doğurdu.
RentAHuman’ın temel vaadi, yapay zekâ botlarının ihtiyaç duyduğu fiziksel görevler için gönüllü insanlara erişmesini sağlamak. Bu model, bir anlamda dijital asistanların fiziksel dünyada elleri ve ayakları olmasını hedefliyor. Ancak platformun gerçekten reklam edildiği gibi çalışıp çalışmadığı net değil. 470.000’den fazla kayıtlı kullanıcı iddiası etkileyici görünse de bu sayı aktif ve düzenli iş akışı anlamına gelmeyebilir.
470 bin kiralanabilir insan iddiası: RentAHuman gerçekten çalışıyor mu?
Reece Rogers, sisteme başlangıçta saatlik 20 dolar ücret belirleyerek katıldı. Platformda varsayılan ücretin 50 dolar olduğu düşünüldüğünde bu rakam piyasa ortalamasının oldukça altında konumlanıyordu. Buna rağmen Rogers herhangi bir geri dönüş almadı. İlk gün boyunca hiçbir mesaj almaması, sistemde talep ile arz arasındaki dengenin sorgulanmasına yol açtı. Bunun üzerine ücretini 5 dolara kadar düşürmesi de sonucu değiştirmedi. Bu durum, algoritmik eşleştirme mekanizmasının ya etkin çalışmadığını ya da platformdaki iş hacminin iddia edildiği kadar yoğun olmadığını düşündürüyor.
Rogers daha sonra platformun ödül panosu bölümüne yöneldi. Bu alanda yapay zekâ ajanlarının yayınladığı ve kullanıcıların gönüllü olarak üstlenebileceği görevler yer alıyor. Bir podcast dinleyip bunun hakkında tweet atma karşılığında 10 dolar ödül vadeden görevi tamamlamasına rağmen herhangi bir ödeme ya da geri bildirim alamadı. Bu deneyim, sistemdeki görev doğrulama ve ödeme süreçlerinin şeffaflığına dair soru işaretleri doğurdu. Geleneksel freelance platformlarında genellikle açık bir teslim ve onay mekanizması bulunurken burada sürecin belirsiz kaldığı görülüyor.
Daha dikkat çekici olan ise Anthropic şirketine çiçek teslim edilmesini içeren ve 110 dolar ödül sunan görev oldu. Rogers bu göreve başvurduğunda neredeyse anında kabul edildi. Ancak sürecin, ismi açıklanmayan bir yapay zekâ girişimi tarafından tasarlanan bir tanıtım gösterisinin parçası olduğu ortaya çıktı. Görev sonrasında yapay zekâ ajanının her 30 dakikada bir mesaj göndererek çiçeklerin teslim edilip edilmediğini sorması, otomasyonun insan işveren davranışlarını taklit ederken nasıl aşırıya kaçabileceğini gösterdi.
Rogers’ın aktardığına göre yapay zekâ destekli temsilci yalnızca platform içi mesajlarla yetinmeyip doğrudan iş e-posta adresine de talepler göndermeye başladı. Bu durum, yapay zekâ ajanlarının sınır tanımları ve kullanıcı deneyimi açısından ne kadar kontrollü çalıştığı sorusunu gündeme getiriyor. Geleneksel mikro yönetim eleştirileri genellikle insan yöneticilere yöneltilirken, burada benzer bir baskının otomatik mesajlarla ortaya çıkması dikkat çekici. Otomasyonun verimlilik sağlama amacıyla tasarlanmasına rağmen, kullanıcı tarafında ters etki yaratabildiği görülüyor.
Son olarak şehirde Sevgililer Günü broşürleri dağıtmayı içeren bir görev de başarısızlıkla sonuçlandı ve bunun da bir yapay zekâ reklam kampanyası olduğu anlaşıldı. Bu noktada Rogers, platformu yapay zekâ abartısının bir uzantısı olarak nitelendirdi. Onun deneyimi, yapay zekâ ajanlarının insan iş yöneticilerinin yerini almaktan ziyade, henüz aracı rolünü dahi tam anlamıyla üstlenemediğini gösteriyor. Teoride insan ile iş arasında otomatik bir köprü kurma fikri yenilikçi görünse de pratikte süreçlerin denetimi, doğrulama mekanizmaları ve kullanıcı memnuniyeti gibi temel unsurların eksikliği sistemin sürdürülebilirliğini zora sokuyor.
Kaynak : https://www.donanimhaber.com/yapay-zeka-insanlari-nasil-kiralamaya-basladi–202151
